Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που είτε λόγω επαγγέλματος είτε επειδή είναι έτσι η φυσιογνωμία και η προσωπικότητά τους σου δίνουν μια σιγουριά, ίσως να το πω και μια ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά.

Μια τέτοια αίσθηση μου δημιούργησε η ψυχολόγος και συγγραφέας JoAnn Deak, PhD που έχει αφιερώσει 30 χρόνια της ζωής της στο να βοηθάει παιδιά να εξελίσσονται σε ικανούς και σίγουρους για τον εαυτό τους, ενήλικες. Στην ιστοσελίδα της, μάλιστα, υπάρχει ένα απόφθεγμα που περιγράφει ακριβώς την προοπτική της σε σχέση με τη δουλειά της: «κάθε επαφή που έχει ένα παιδί κατά την διάρκεια της ημέρας, επηρεάζει τον ενήλικα στον οποίο θα εξελιχθεί αυτό το παιδί.»

Στο βίντεο, μας δίνει μια ιδέα του γιατί οι έφηβοι απομακρύνονται από τους γονείς τους.

«-Λατρεύω την λέξη «εφηβεία» που περιγράφει ότι κάποιος βρίσκεται στα όρια να γίνει ενήλικας, αλλά δεν έχει φτάσει εκεί ακόμη. Οι έφηβοι μου μοιάζουν λίγο με αμφίβια. Μου αρέσει να τους φαντάζομαι σαν πεταλούδες που βγαίνουν από το κουκούλι τους…

Όταν οι πεταλούδες βγαίνουν από το κουκούλι τους είναι σαν τα παιδιά που γίνονται έφηβοι και αρχίζουν να γίνονται ανεξάρτητοι. Δεν θέλουν να μας μιλούν, δεν θέλουν να μας ακούν, ούτε καν να πιστεύουν ότι είμαστε τόσο ευφυείς όσο πίστευαν στο παρελθόν. Ο σκοπός τους, όπως συμβαίνει και στην πεταλούδα, είναι να μπορέσουν να απλώσουν τα φτερά τους και να γίνουν μεγάλοι.

Το πρόβλημα είναι, συνεχίζοντας την παρομοίωση, ότι όταν η πεταλούδα βγαίνει από το κουκούλι της, είναι βρεγμένη, δεν είναι ακόμη ενήλικη. Αν την αγγίξεις ή δεν θα πετάξει ποτέ ή θα πεθάνει. Είναι φοβερά ευαίσθητη.

Και τα εφηβικά χρόνια είναι τόσο ευαίσθητα, γιατί αποχαιρετούν την παιδική ηλικία.

Μας απομακρύνουν, και αυτό πρέπει να το κάνουν. Αρχίζουν να πιστεύουν ότι δεν ξέρουμε τα πάντα και αυτό πραγματικά χρειάζονται να το κάνουν, γιατί αλλιώς δε θα μπορέσουν να αισθανθούν ότι μεγαλώνουν, όμως ταυτόχρονα, επειδή ακριβώς δεν έχουν μεγαλώσει ακόμη, μας χρειάζονται.

Αυτό που θα ήθελα να κάνουμε όλοι, είναι να βρούμε τρόπους να μείνουμε συνδεδεμένοι, ενώ ταυτόχρονα έχουμε αποσυνδεθεί. Να βρούμε ένα κοινό πάθος, κάτι που μας αρέσει και τους δυο να κάνουμε, ιππασία να βλέπουμε κάποια ταινία στην τηλεόραση, κάτι που να κρατάει τη σύνδεση και να συμβαίνει τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, αν όχι κάθε ημέρα.

Ας βρούμε τον ομφάλιο λώρο που θα συνεχίσει να μας ενώνει, ανεξάρτητα από το αν τα παιδιά μας θα έχουν γίνει ήδη πεταλούδες και θα είναι έτοιμα να πετάξουν.»

Μετάφραση – Επιμέλεια: Γεωργία Γεωργιάδου

Πηγή και βίντεο: http://www.kidsinthehouse.com/video/why-tweens-pull-away-parents