Πολυσύχναστη περιοχή, μεγάλη πόλη, κοντά στις γιορτές.

Κόσμος πάει κι έρχεται, πολλά παιδιά, πολλοί ηλικιωμένοι και εμείς…εκεί κάπου στη μέση που ψωνίζουμε τα καθημερινά.

Ανεβαίνω την ανηφόρα πλησιάζοντας στον φούρνο. Βλέπω τη μαμά και το παιδάκι της. Τρέχουν. Σου δίνουν την αίσθηση ότι ανταγωνίζονται σε κάποιο αγώνα τεράτων, σαν κάτι επείγον να θέλουν να προλάβουν, σαν κάτι να τους κυνηγάει. Μπαίνει η μαμά στο φούρνο, το παιδάκι πετάει το πατίνι του απέξω και μπαίνει κι αυτό αλαφιασμένο.

Περνάω επάνω από το πατίνι, δεν το σηκώνω κι έχω σκοπό να μιλήσω στο παιδάκι και να του πω ότι του έπεσε το πατίνι ή κάτι τέτοιο διακριτικό, ώστε να στρέψω την προσοχή του εκεί που πρέπει.

Αυτό φυσικά είναι αδύνατο, γιατί ήδη στον φούρνο γίνεται το πανδαιμόνιο…

-«Βγάλε τη μαστίχα σου!!! Τι θέλεις να φας; Τι θέλεις;»

Το παιδάκι βγάζει και πετάει την μαστίχα του, προσπαθώντας να πετύχει την εξώπορτα, αλλά φυσικά δεν τα καταφέρνει και η μαστίχα καταλήγει στην είσοδο του μαγαζιού. Εκείνη την ώρα περνάει ένας παππούς και σκύβει και σηκώνει το πατίνι του νεαρού…

Κανένας δε μαζεύει τη μαστίχα…

-«Τι θέλεις να φας;;;» φωνάζει η μαμά.

-«Σπανακοπιτάκι!» φωνάζει το παιδί.

-«Όχι, δεν θα φας σπανακοπιτάκι! Από δω δες! Θα φας λουκουμά!»

-«Μα δεν θέλω. Θέλω σπανακοπιτάκι!»

-«Όχι!! Θα σου κόψει την όρεξη αυτήν την ώρα και δε θα μπορέσεις να φας βραδινό!!! Θα φας λουκουμά!»

Τραβιούνται, πηγαινοέρχονται, φωνάζουν, εμπλέκουν και τους υπόλοιπους πελάτες στη διαμάχη τους.

-«Πάμε να φύγουμε, πάλι θέαμα γίναμε!»

Τραβιούνται ξανά και φεύγουν.

Το θέατρο του παραλόγου.

Σκέφτομαι ότι αυτός ο αγώνας του ισχυρότερου είναι και άδικος και άκαιρος και βλακώδης. Το λέω και στην κυρία δίπλα μου, ότι το παιδί έχει δίκαιο.

-«Τι να κάνεις όμως; Να τα βάλεις με τη μητέρα του;» μου λέει.

Συμφωνώ.

Μα αν το διαλέξεις το απογευματινό σου σνακ είναι τόσο δύσκολο, όλα τα άλλα πώς θα είναι; Ποια είναι αυτή η διαπραγμάτευση, στην οποία θα αναγκαστείς να εξαντλήσεις τα επιχειρήματά σου;

Επίσης, ποια θα είναι αυτή η στιγμή που θα επιλέξεις να διασκεδάσεις με το παιδί σου, να χαρείς, να αγαπηθείς;

Θα περιμένεις τα Χριστούγεννα, τις πρώτες ημέρες της άνοιξης, εκεί κάπου στο Πάσχα; Θα αφήσεις να φύγουν όλες αυτές οι μικρές στιγμές, ανούσιες κατά τους άλλους, που δομούν την καθημερινότητά μας;

Η μητρότητα δεν είναι ένας αγώνας τεράτων. Είναι ένας αγώνας αυτογνωσίας. Το παιδί σου δεν είναι ένας ξένος που τυχαία βρέθηκε στον δρόμο σου. Είναι ο καθρέπτης σου, αυτός που δείχνει όλα αυτά που επιμελώς έχεις εξαφανίσει ή κρύψει ή χαντακώσει τόσα χρόνια.

Και το χειρότερο δεν είναι αυτό.

Το χειρότερο είναι ότι αν εσύ δεν τα αποδεχτείς, αν δεν κάνεις έστω και τον ελάχιστο κόπο, κάποια από αυτά να τα βελτιώσεις, τότε ο καθρέπτης σου θα τα αντιγράψει.

Θα πετάξει το πατίνι, δε θα τον ενδιαφέρει ο παππούς που κινδυνεύει να πέσει, θα πετάξει την μαστίχα, δεν θα ενδιαφερθεί για το περιβάλλον, θα φωνάξει και θα προσπαθήσει να επιβληθεί, όπως έκανες κι εσύ…Και ίσως μια ημέρα που θα χρειαστεί να ενδιαφερθεί και για εσένα, ίσως να μην το θεωρήσει απαραίτητο.

Γράφει η Γεωργία Γεωργιάδου