Δεν ξέρω. Αυτή η ιστορία – παραμύθι θα ήθελα να είναι – που συνδυάζει τα παιδιά και τον καρκίνο, με μπερδεύει.

Μπερδεύει όλες τις συνδέσεις του εγκεφάλου μου που είναι εκπαιδευμένες να πιστεύουν ότι τίποτα κακό δεν μπορεί να συμβεί σε ένα παιδί.

Δοκιμάζει την πίστη μου, όταν βλέπω το κουρασμένο τους βλέμμα (έχει μείνει μονάχα μια μικρή λάμψη της παιδικότητάς τους) και τα κεφαλάκια τους χωρίς τα ασυμβίβαστα μαλλιά τους και σκέφτομαι: «Ποιος Θεός;»

Με κάνει να απορώ πώς συνεχίζουν να υπάρχουν άνθρωποι που ξεχωρίζουν τους άλλους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα, το ύφος, τα λεφτά, την αδυναμία ή την ασθένειά τους…

Θυμώνω με τον εαυτό μου που ξεχνάω να ζω την καθημερινότητα, αυτήν την κοινή, ίσως όχι πλούσια κι εντυπωσιακή, αλλά χαμογελαστή καθημερινότητα που έχω ευλογηθεί να μοιράζομαι με την οικογένειά μου…

Δεν ξέρω, αν μια μόνιμη λύση είναι κοντά, ένα μόνο ξέρω, ότι εκείνη η μικρή λάμψη που έχει μείνει στα μάτια του παιδιού είναι κι εκείνη που θα το σώσει. Είναι εκείνη που δείχνει την απεριόριστη δύναμή του, την υπομονή και την προσμονή ότι όλα θα τελειώσουν σύντομα και θα γυρίσει στα παιχνίδια του, στις αγκαλιές, στους καυγάδες με τη μαμά για κάτι ασήμαντο, στο κυνηγητό με τους φίλους, στους φόβους…για άλλα πράγματα, όχι για τη ζωή του.

Αυτή η λάμψη πάει μαζί με το πείσμα των γονιών που δεν εγκαταλείπουν – δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν ποτέ – και την γνώση πια, ότι ο καρκίνος παιδικής ηλικίας:

• δεν είναι ανίατος
• δεν είναι μεταδοτικός
• δεν είναι κληρονομικός
• δεν είναι «επάρατος» (floga.org.gr)

Γράφει η Γεωργία Γεωργιάδου