– Θα έρθετε για τα Χριστούγεννα;

– Δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε. Θα δούμε…

– Ε τι θα δείτε; Εδώ θα έρθετε. Θα μαγειρέψουμε, θα φάμε όλοι μαζί… Τόσον καιρό έχετε να έρθετε! Δε θα δει το παιδί την γιαγιά και τον παππού του;

Σε εκείνο το σημείο, ο νέος γονιός έχει δύο επιλογές ή να εκραγεί ή να αποφασίσει ότι δεν είναι εποχή για καυγάδες, κατά συνεπεία, μαζεύει την οικογένειά του άρον – άρον (τι στο καλό, μια επίσκεψη είναι. Πόσο κακό μπορεί να κάνει;) και πηγαίνει…

Τις συνέπειες τις ξέρουμε όλοι, αλλά για τη χαρά των μαθηματικών, θα σας τις απαριθμήσω:

1. Παραγεμισμένα στομάχια και δυσπεψία. Γιατί το φαΐ στην Ελλάδα λειτουργεί επικαλυπτικά των συναισθημάτων.

2. Καταρρακωμένη ψυχολογία. Οι γιορτινές συναντήσεις με τους συγγενείς είναι ένα σκωτσέζικο ντους, με ρωσική ρουλέτα, ταυτόχρονα. Χαίρεσαι που τους βλέπεις όλους μαζεμένους, αλλά έχετε χαθεί…ξεχαστεί…οι άνθρωποι μεγαλώνουν, οι υποχρεώσεις… ΚΙ ΟΜΩΣ, δείχνουν να γνωρίζουν τα πάντα για εσένα να έχουν άποψη για το πώς πρέπει να ζήσεις την ζωή σου και το σημαντικότερο από όλα, ξέρουν πού έχεις πρόβλημα, πού έχεις κάνει λάθος, ποια είναι τα μειονεκτήματά σου και ΦΥΣΙΚΑ πώς να τα διορθώσεις.

3. Παιδιά στα όρια νευρικής κρίσης – εξαντλημένοι γονείς. Τα παιδιά, από την ημέρα που γεννιούνται και για όσα χρόνια μπορεί κάποιος να τα θεωρεί παιδιά, έχουν άλλες ανάγκες από τους ενήλικες, άλλες συνήθειες και άλλες προτεραιότητες. Που σημαίνει ότι: δεν μπορούν να κάθονται έξι ώρες σε ένα τραπέζι και να πίνουν ρετσίνες, δεν μπορούν να αρνούνται ευγενικά κάθε φορά που κάποιος τους προτείνει ένα φαγητό που δεν έχουν δει ποτέ ξανά στην ζωή τους ή να χαμογελούν συμπαθητικά κάθε φορά που κάποιος, άγνωστος για αυτά, συγγενής τους τσιμπάει το μάγουλο, τους ρωτάει τι τάξη πηγαίνουν, τι ομάδα είναι, αν ήταν φέτος καλά παιδιά και τι δώρο τους έφερε ο Άγιος Βασίλης και αν μπορούν να δώσουν ένα φιλάκι… Οι δε γονείς…είναι αποδέκτες όλου του εκνευρισμού και τις έντασης. Καταλήγουν δε να τρέχουν, να φροντίσουν, να επιμεληθούν και να ασχοληθούν με τα παιδιά τους πολύ περισσότερο από ό,τι θα έκαναν εάν ήταν σπίτι τους.

4. Στρες και άγχος, χριστουγεννιάτικο δώρο για όλη την οικογένεια! Η γιορτή δεν είναι υποχρέωση, κυρίως ημερολογιακή. Δεν πρέπει να είναι! Δεν είσαι υποχρεωμένος να γιορτάζεις εάν για κάποιον λόγο είσαι στεναχωρημένος, άρρωστος ή τέλος πάντων είσαι από τους τύπους που τους ταιριάζει η μοναξιά. Οι ώρες οδήγησης μέσα στην κίνηση, τα ταξίδια με το αεροπλάνο παντώς καιρού, η άτακτη επιστροφή στο πατρικό, είναι παράγοντες που μόνο άγχος, στρες κι εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι που θυμίζει πανελλαδικές εξετάσεις, μπορούν να φέρουν.

Οι «χαρούμενες» γιορτές λοιπόν, μπορεί να είναι λίγο πιο δύσκολες από ό,τι φανταζόμαστε και ιδιαίτερα για τα παιδιά που είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι δέκτες συναισθημάτων και παραστάσεων.

Στην Ελλάδα, ακόμη περισσότερο από άλλες χώρες, συνεχίζοντας κάποιες, κακώς εννοούμενες, παραδόσεις, θεωρούμε ότι τα παιδιά δεν κουράζονται εφόσον δεν κάνουν κάποια υπερβολικά απαιτητική εργασία (όπως σκάψιμο) και χαίρονται, μόνο και μόνο επειδή χαιρόμαστε εμείς. Αυτό, όμως, στο οποίο κυρίως δεν δίνουμε καμία σημασία είναι το ποσό φορτίζονται αισθητηριακά από τις εντάσεις και τις παραστάσεις των γιορτών…

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

• Τα χριστουγεννιάτικα στολίδια – στολές, ή κάποια από αυτά, μπορούν να χρησιμοποιούνται και τον υπόλοιπο χρόνο, σαν διακοσμητικά ή σαν παιχνίδια. Έτσι τα παιδιά μικρής ηλικίας εξοικειώνονται με την ιδέα, την ιστορία, τον μύθο, αλλά και τον μεταμφιεσμένο Άγιο Βασίλη (που μπορεί να είναι εξίσου τρομακτικός για κάποια παιδάκια, με οποιονδήποτε άλλον μεταμφιεσμένο)!
• Στο δικό μας σπίτι ή στο σπίτι που θα επισκεφτούμε, κανονίζουμε να υπάρχει κάποιος χώρος όπου τα παιδιά θα μπορέσουν να κάτσουν ήσυχα να αποφορτιστούν και να ξεκουραστούν. Φυσικά, κουβαλάμε μαζί μας οικεία αντικείμενα, παιχνίδια, κουβερτούλες και προτείνουμε ασχολίες όπως το διάβασμα, η ζωγραφική ή η μουσική (ακόμη και με ακουστικά!).
• Ανάλογα με την ηλικία του παιδιού, του αναθέτουμε εργασίες, για να μπορέσει να βοηθήσει στο μαγείρεμα ή στο στρώσιμο του τραπεζιού και να νιώθει ισότιμο μέλος της οικογένειας και μέρος της γιορτής.
• Σεβόμαστε το πρόγραμμα φαγητού και ύπνου του παιδιού. Ακόμη κι αν το οικογενειακό γεύμα αργεί, θα έχουμε φροντίσει το παιδί να φάει στην ώρα του. Οι γκουρμέ προτιμήσεις μας δεν έχουν κανένα νόημα για τα παιδάκια ούτε βέβαια και η διάθεσή μας να τραβάμε το γλέντι μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα.
• Υπενθυμίζουμε στο παιδί τους συγγενείς του!!! Ποιος θείος είναι ποιος, ποιο παιδί είναι ποιανού, ποιος είναι ξάδερφός του και γιατί!
• Βρείτε αυτόν τον συγγενή που ενδιαφέρεται πραγματικά για το παιδί σας και ζητήστε την βοήθειά του. Σε κάθε οικογένεια υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που μπορεί να βοηθήσει αποδοτικά, απασχολώντας για λίγο το παιδί, παίζοντας μαζί του ή ακόμα ταΐζοντας το, την ώρα που εσείς πρέπει να κάνετε κάτι άλλο.
• Τέλος, μην έχετε (έχουμε!) φοβερά υψηλές προσδοκίες. Αν οι απαιτήσεις σας από τις γιορτές και το πώς θα περάσετε δεν είναι μεγάλες, ίσως τα καταφέρετε και περάσετε ήρεμα, χαλαρά και ευτυχισμένα.

Ας μην ξεχνάμε ότι η παράδοση είναι αυτό που παραδίδουμε στους επόμενους. Είναι οι αναμνήσεις που θα δημιουργήσουμε μαζί με τα παιδιά μας, ως οικογένεια, οι δικές μας, νέες παραδόσεις. Οι αναμνήσεις συνήθως κατακλύζονται από συναισθήματα, όχι από αντικείμενα, όχι από τυπικά και κυρίως όχι από άγχος και υστερία.

Καλές γιορτές να έχουμε!

Γράφει η Γεωργία Γεωργιάδου