Οι άνθρωποι είναι μόνοι. Και συνήθως μόνοι παλεύουν με τα τέρατά τους…Κάποιος φορές βυθίζονται τόσο βαθιά σε αυτόν τον πόλεμο που τους καταπίνει. Άλλες φορές ανοίγουν δρόμους, διεξόδους, για να καταφέρουν να σωθούν και στη διαδικασία πληγώνονται κι αναδιπλώνονται και δεν προσπαθούν ξανά, Ελάχιστες φορές σκέφτονται να απλώσουν το χέρι, μ’ αυτό χρειάζεται κόπο και χρόνο και πρέπει να απλωθείς τόσο που θα βγεις απ’ αυτά που ήξερες που θ’ αλλοτριωθείς και ίσως να χαθείς για λίγο ψάχνοντας…μα όταν το βρεις το άλλο το απλωμένο χέρι, θα ‘χεις αλλάξει, θα ΄χεις μεγαλώσει, θα ΄χεις μάθει να δίνεις. Θα έχεις βρει συντροφιά.

Οι άνθρωποι είναι μόνοι. Μα μαζί είναι καλύτερα. Και μη γελιέσαι, το μαζί θέλει ν’ απλωθείς…

Αν αυτό το χέρι που θα βρεις είναι το αγόρι που κοιτούσε στα μάτια και σε άκουγε με προσοχή, μην το αφήσεις να φύγει. Αν αυτό το χέρι που θα βρεις είναι η φίλη που καταλαβαίνει, που νομίζεις ότι μαζί της μπορείς να κάνεις τα πάντα, που κλαίτε μαζί απ’ τα γέλια, μην τυχόν κάνεις τη βλακεία και το αφήσεις. Αν αυτό το χέρι είναι του παιδιού, άφησέ το, όταν το παιδί θα το θελήσει.

Αν…κάνε χρόνο, όχι χώρο…μαζί πιο καλά

Γράφει η Γεωργιάδου Γεωργία