Μετάφραση – Προσαρμογή: Γεωργιάδου Γεωργία

Τα στατιστικά:

1. Σχεδόν 1 στα 6 αγόρια και 1 στα 4 κορίτσια κακοποιούνται σεξουαλικά πριν την ηλικία των 18, σύμφωνα με το Centers for Disease Control.
2. 90% των παιδιών που κακοποιούνται γνωρίζουν τον θύτη, σύμφωνα με κρατικά στοιχεία (Τhe U.S. Department of Justice).
3. 60% των θυμάτων κακοποιούνται από ανθρώπους που η οικογένεια των παιδιών τους εμπιστεύεται.
4. Σχεδόν το 40% των παιδιών κακοποιούνται από μεγαλύτερα και πιο δυνατά παιδιά.

Άρα τα στατιστικά μας λένε το αυτονόητο, ότι κάτι πρέπει να κάνουμε. Το Today Parents, όπου δημοσιεύεται αυτό το άρθρο, ζήτησε τη συμβουλή της ειδικού Janet Rosenzweig, συγγραφέα του βιβλίου ‘The Sex-Wise Parent’ και διευθύντρια του «The American Professional Society on the Abuse of Children» και της Katelyn Brewer, διευθύνουσας συμβούλου του οργανισμού για την πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών «Darkness to Light» , οι προτάσεις τους συνοψίζονται στα εξής:

1. Μιλήστε στα παιδιά σας για το σεξ νωρίς και συχνά.

Η Rosenzweig λέει ότι της φαίνεται περίεργο που οι γονείς δυσκολεύονται να μιλήσουν για το σεξ στα παιδιά τους, «Ενώ μπορούν να μιλάνε για κακά και εμετό, για κάποιο λόγο το σεξ είναι πιο ντροπιαστικό από τις άλλες σωματικές λειτουργίες.»

Ξεκινήστε, όταν τα παιδιά είναι αρκετά μικρά, στην ηλικία που μπορούν να ονοματίσουν τα μέρη του σώματός και διδάξετέ τους τούς σωστούς ανατομικούς όρους. (Ναι, να λέτε το πέος, πέος και τον κόλπο, κόλπο και τον αγκώνα, αγκώνα).

Κάνετε μια λίστα με ερωτήσεις (ονομάστε την «Οικογενειακές Αξίες για το Σεξ») και να την τσεκάρετε, όλη η οικογένεια μαζί, μια φορά το χρόνο.

Εκμεταλλευτείτε, όσες περισσότερες στιγμές σας προσφέρονται, ως ευκαιρίες για μάθηση. Αν το παιδί σας θέλει να μένει μόνο του στο δωμάτιο του, εξηγήστε του ότι αυτό είναι θέμα ιδιωτικότητας και όχι μυστικότητα λέγοντας; «Ιδιωτικότητα σημαίνει ότι μπορείς να κάνεις κάτι μόνος σου, ενώ η μαμά και ο μπαμπάς το ξέρουν. Μυστικότητα σημαίνει ότι εμείς δεν γνωρίζουμε και στην δική μας την οικογένεια δεν έχουμε μυστικά.»

2. Εξηγήστε στα παιδιά τον ερεθισμό (όσο άβολο κι αν είναι)

Ο ερεθισμός μπορεί να είναι μια από τις πιο σημαντικές ψυχολογικές αντιδράσεις που συνδέεται με την κακοποίηση και τα παιδιά πρέπει να το γνωρίζουν. Πρέπει να τους εξηγήσουμε ότι όταν αγγίζουμε διάφορα σημεία του σώματός μας αισθανόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο..

Ποιος επιτρέπεται να το κάνει αυτό;

H απάντηση είναι: «Κανένας, εκτός από εσένα δεν επιτρέπεται να αγγίζει το στόμα σου, το στήθος σου ή τα ιδιαίτερά σου σημεία»

Ο ερεθισμός είναι μια αυτόματη, ακούσια αντίδραση του σώματος σε ένα ερέθισμα.

Ένα από τα πράγματα που κάνει τα παιδιά μας ιδιαιτέρως ευάλωτα στην εκμετάλλευση, είναι ότι ένας πραγματικά «επιδέξιος» παιδεραστής, κάνει τα αδύνατα δυνατά, για να καταφέρει να προκαλέσει ερεθισμό στο παιδί, κάτι που το κάνει να αισθάνεται καλά. Κι όταν τα παιδιά εξισώνουν τον ερεθισμό με την αγάπη, γίνονται εύκολοι στόχοι.

Εν τέλει, τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν από νεαρή ηλικία ότι αυτά ορίζουν το σώμα τους. Αυτό σημαίνει ότι εμείς οι γονείς δεν πρέπει ποτέ να επιμένουμε να φιλούν ή να αγκαλιάζουν άλλους ανθρώπους, είτε είναι ο διαχυτικός θείος τα Χριστούγεννα είτε η σούπερ κουλ νταντά.

3. Τα παιδιά μας δεν είναι ποτέ πολύ μεγάλα για τη συζήτηση που αφορά το σεξ ή την σεξουαλική κακοποίηση.

Αν έχεις την αίσθηση ότι έχασες το τραίνο, να ξέρεις ότι ποτέ δεν είναι αργά, για να κάνεις αυτήν την συζήτηση.

Σχεδόν το 40% των παιδιών κακοποιούνται από άλλα μεγαλύτερα παιδιά κι αυτό το ποσοστό έχει αυξηθεί τα τελευταία 10 χρόνια.

Πολλά από αυτά τα περιστατικά σχετίζονται με το πορνογραφικό υλικό που κυκλοφορεί στο ίντερνετ.

H Brewer λέει ότι «τα παιδιά θα έχουν πρόσβαση στο υλικό διαδικτυακά, ούτως ή άλλως. Και δεν θα ξέρουν τι να κάνουν με τις ορμόνες τους άπαξ και το παρακολουθήσουν. Έτσι το δοκιμάζουν σε κάποιο άλλο παιδί που τους είναι εύκολο να προσεγγίσουν. Δεν έχουν σκοπό να το κακοποιήσουν, ούτε είναι παιδόφιλοι, παρόλα αυτά το παιδί θα τραυματιστεί, γιατί θα νιώθει ότι κάτι του έκλεψαν, κάτι, για το οποίο ποτέ δεν συναίνεσε.

Δεν είναι δυνατόν, όσο κι αν θα το θέλαμε, να κλείσουμε τα παιδιά μας σε μια φούσκα. Αν κάνεις αυτήν την άβολη συζήτηση με τα παιδιά σου, θα λειτουργήσει θετικά μακροπρόθεσμα, γιατί θα καταλάβουν ότι είσαι ένας ασφαλής άνθρωπος, τον οποίο μπορούν να εμπιστεύονται και ότι δεν θα φρικάρεις, όταν θα χρειαστεί να σου μιλήσουν για σεξ, αφού το ξεκίνησες εσύ πρώτος. Αν έχεις έφηβους που δεν τις θέλουν αυτές τις συζητήσεις, στείλε τους έναν σύνδεσμο για ένα άρθρο. Αυτός είναι ένας ωραιότατος τρόπος να συνεχίζεις την κουβέντα, χωρίς καν να την κάνεις.»

4. Πρόσεχε με ποιους περνάει τον χρόνο του το παιδί σου.

Το παιδί μπορεί να περνάει προσωπικό χρόνο με διάφορους ανθρώπους, δασκάλους, προπονητές, νταντάδες και φίλους.

Πώς γίνεται λοιπόν να μην γίνεσαι παρανοϊκός, να μην βλέπεις με καχυποψία τους πάντες;

Καταρχάς λέει η Rosenzweig, αφού το παιδί έχει βρεθεί μόνο του με κάποιον άλλον, κάνε μαζί του μια συζήτηση, στην οποία θα μάθεις λεπτομέρειες και ρώτα το, χωρίς να γίνεσαι υπερβολικός: «Πώς περάσατε;», «Διασκεδάσατε;», «Ποιος άλλος ήταν μαζί σας;»

Αν έχετε τέτοιες απλές καθημερινές συζητήσεις, τότε το παιδί θα νιώθει άνετα να μοιραστεί μαζί σας κάποιο περιστατικό, κατά το οποίο δεν ένιωσε άνετα.

H Brewer προσθέτει ότι, ενώ είναι σημαντικό να ελαχιστοποιούμε την πιθανότητα της κακοποίησης, αποφεύγοντας τις περιπτώσεις όπου το παιδί θα βρεθεί μόνο του με κάποιον άλλο ενήλικο, είναι καλύτερα να ακολουθούμε την λογική και να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας.

«Αν το παιδί σας ξοδεύει αρκετό προσωπικό χρόνο με κάποιον, προσπαθήστε να αλλάξετε τη συνθήκη, να βρίσκονται, ας πούμε, σε δημόσιους χώρους. Πολλές περιπτώσεις κακοποίησης συμβαίνουν στο αυτοκίνητο. Μην τους αφήνετε να βρίσκονται μόνοι τους στο αυτοκίνητο».

5. Είναι μύθος ότι ο «ξένος είναι ο κακός».

Έχουμε μεγαλώσει με αυτόν τον μύθο λέει η Brewer, ότι πρέπει τα παιδιά να αποφεύγουν τους ξένους – αρπακτικά.

90% των ανθρώπων που πέφτουν θύματα κακοποίησης, γνώριζαν και εμπιστεύονταν τον δράστη.

Αυτοί που κακοποιούν παιδιά φέρονται και λειτουργούν όπως οποιοσδήποτε άλλος. Κάνουν τα πάντα, ώστε να φαίνονται φερέγγυοι και ψάχνουν μέρη, όπου μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση σε παιδιά.

6. Εκπαιδεύσου, έτσι ώστε να αναγνωρίζεις τα σημάδια της σεξουαλικής κακοποίησης.

Αυτό είναι πάντα το δυσκολότερο με τους γονείς, λέει η Brewer, γιατί δεν υπάρχουν πάντα συγκεκριμένα σημάδια. «Το τραύμα εκδηλώνεται διαφορετικά στον κάθε ένα.»

Πρόσεξε τις ακραίες αντιδράσεις, αν υπάρχει ακραία αντίδραση σε κάτι, τότε εμπιστεύσου το ένστικτό σου, κάτι δεν πάει καλά.

Ένα παράδειγμα μπορεί να είναι ένας μαθητής που ξαφνικά παχαίνει, μακραίνει τα μαλλιά του, φοράει φαρδιά ρούχα, πειραματίζεται με ουσίες. Κάνουν οτιδήποτε μπορούν, για να κρύψουν τον πόνο τους, να κρύψουν τον εαυτό τους από αυτό που τους συμβαίνει.

«Προσπαθούν να μην δείχνουν ελκυστικοί, έτσι ώστε ο θύτης να μην τους επιθυμεί πια’, λέει η Brewer.

7. Μάθε τις 2 λέξεις που πρέπει να πεις στο παιδί σου, αν σου μιλήσει για κακοποίηση.

Αν το δικό σου ή οποιοδήποτε άλλο παιδί έρθει σε εσένα κάνοντας μια τέτοια αποκάλυψη, ένα πράγμα έχεις να πεις μόνο: «Σε πιστεύω».

Αυτές οι λέξεις από μόνες τους ξεκινάνε την κουβέντα στη σωστή βάση, λέει η Brewer. «Μην κάνετε ανάκριση. Υπάρχουν ειδικοί που ξέρουν πώς να το κάνουν αυτό.

Υποχρεώνοντας το παιδί να ζήσει ξανά αυτήν την τραυματική εμπειρία δεν είναι χρήσιμο ούτε για το παιδί, ούτε για τον ειδικό. Αυτοί είναι που μπορούν να κάνουν τις σωστές ερωτήσεις, έτσι ώστε να πάρουν και τις σωστές πληροφορίες.»

Η Rosenzweig προσθέτει ότι το δυσκολότερο για τους γονείς είναι αυτή η αίσθηση ενοχής που νιώθουν σε τέτοιες περιπτώσεις, όμως δεν θα πρέπει αυτό να το μεταφέρουν στα παιδιά τους.

«Η αντίδρασή σου θα πρέπει να είναι η εξής: να ευχαριστήσεις το παιδί που υπήρξε θαρραλέο και σε εμπιστεύτηκε. Άλλωστε και μόνο το κουράγιο που χρειάστηκε για να λύσει τα μάγια και να ζητήσει βοήθεια, είναι κάτι παραπάνω από ηρωικό», σημειώνει η Rosenzweig.

Πηγή: Today.com

Ο τίτλος του άρθρου είναι μια αναφορά στο ντοκιμαντέρ του HBO – Leaving Neverland