Τα φώτα σβήνουν σιγά-σιγά, μαζεύουμε, συμμαζεύουμε, μετακινούμε ωράρια και συνήθειες…πιο νωρίς ο ύπνος, πιο νωρίς το ξύπνημα, η δουλειά, το σχολείο. Και μια θλίψη που τελειώνει η χαρά της γιορτής, η χαρά της παιδικότητας, περισσότερο.
Μέσα σε αυτές τις γιορτές η επικαιρότητα έτρεχε, όχι με ομορφιά. Η πραγματική πραγματικότητα δεν ήταν ωραία…κι όμως, όλοι εμείς διατηρήσαμε την αισιοδοξία μας, τη χαρά μας, την ελπίδα μας. Όχι με άγνοια και ελαφρύτητα, αλλά με γνήσια ελπίδα ότι όλα θα γίνουν καλύτερα, σε λίγο, τον επόμενο χρόνο, κάποια στιγμή.
Να την διατηρήσουμε αυτή την ελπίδα λέω. Και να την επιδιώξουμε επίσης, λέω.
Ας προσπαθούμε για κάτι αξιότερο.
(κι αν στην πορεία νιώσουμε την ανάγκη να κλάψουμε και λίγο ή πολύ, ας το κάνουμε)
(Φωτογραφία από το βιβλίο: Ah-Ha to Zig-Zag της Maira Kalman)

Γράφει η Γεωργία Γεωργιάδου