*Στην σειρά, στα νήπια ήταν, για την προσευχή. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. «Πιάσε το χεράκι από το κοριτσάκι», της λέει η μαμά της. Έρχεται μου πιάνει το χέρι κι από τότε πορευτήκαμε παρέα για πολλά χρόνια. Με εγκατέλειπε μόνο όταν έβλεπε μπάλα. Έτρεχε να προλάβει, για να παίξει!
Άλλη τέτοια σταθερότητα στις σχέσεις τις ζωής της, δεν νομίζω ότι είχε.
*Στιγμιότυπα της ζωής μου είναι γεμάτα από μια άλλη φίλη, από το γέλιο της, τις ανασφάλειες της, τους φόβους της, τα δάκρυα της, την ανάγκη της για αναγνώριση και αγάπη. Πολύ παιδεύτηκε με τις σχέσεις, αγωνίες και στενοχώριες. «Είμαι αδύνατη, θα του αρέσω, χωρίσαμε…»
-«Πρέπει να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά…» σαν να ακούγεται η φωνή της μαμάς της, ακόμη και τώρα που τίποτα από όλα αυτά που έλπιζε δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα.
*Εκείνος ο φίλος μου, περίεργη σχέση είχαμε, κάτι μεταξύ φιλίας και έρωτα…απροσδιόριστη. Τόσο κοντά και τόσο μακριά ταυτόχρονα. Μια μέρα μου είπε: «Δεν μπορώ να σου προσφέρω αυτό που χρειάζεσαι.» – «Τι χρειάζομαι;» ρώτησα αφελώς. Ασφάλεια μου είπε.
Και αρκετά χρόνια αργότερα μου είπε: «Ξέρεις, εγώ ερωτεύομαι ανθρώπους». Τιμητικό και για μένα που κάποτε με είχε ερωτευτεί.
Οι άνθρωποι ερωτεύονται και αγαπούν βαθιά ανθρώπους, όχι χρώματα, φύλα, ράτσες, εθνικότητες και οικονομικό στάτους.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υπήρξαν πραγματικά μέρος της ζωής μου, βρήκαν τον δρόμο τους και την γαλήνη τους, όταν τους «επιτράπηκε» να αγαπήσουν τους ανθρώπους που ήθελαν. Είτε ήταν άντρες, είτε ήταν γυναίκες. Βρήκαν τον εαυτό τους, όταν τους «επιτράπηκε» να είναι όπως νιώθουν.
Το ίδιο ισχύει για όλους μας.
(17 Μαΐου διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας)

Γράφει η Γεωργία Γεωργιάδου