Έχω μια μικρή – μικρή ελπίδα.
Μέσα σε όλα αυτά τα τραγικά που συμβαίνουν γύρω μας, τις λάθος αποφάσεις που παίρνονται ερήμην μας, τους πολέμους τους κανονικούς, αυτούς των νεύρων, όλα αυτά που θα έπρεπε να προλάβουμε και δεν μεριμνήσαμε και όλα αυτά που θα έπρεπε να διδάξουμε και δεν τα διδάξαμε, όλους αυτούς που πονάμε με τις απόψεις και τις ιδέες μας…
Έχω μια μικρή ελπίδα, όταν δείχνω αυτή τη φωτογραφία στο 11 χρόνων παιδί και το ρωτάω τι του κάνει εντύπωση και μου λέει: γιατί έχει αυτήν την έκφραση;
Η απορία του αφορά την έκφραση του προσώπου, την πόζα για την φωτογραφία, όχι το κολιέ, όχι το φουστάνι.
Το φουστάνι έρχεται δεύτερο σε αυτά που παρατηρεί, χωρίς κριτική όμως, μόνο απορία.
Κι εγώ θα εξηγήσω κι εγώ ελπίζω να προλάβω να διδάξω και ελπίζω έτσι να προλάβω, ίσως, να σώσω τον επόμενο άνθρωπο που θέλει να ζήσει στο σώμα του νιώθοντας ο εαυτός του, εδώ, στην Ελλάδα μας.

Γράφει η Γεωργία Γεωργιάδου