Ξέρεις ότι και σήμερα γιορτάζουν οι μανούλες ε;

Όχι από εκείνες τις χαι κλασσάτες τις γιορτές, από τις άλλες- τις ταπεινές.

Γιορτάζουμε σήμερα και σίγουρα δεν βάλαμε όλες τα γιορτινά μας, δεν πήραμε τους συντρόφους μας να πάμε μια βόλτα, δεν μας έγραψαν καρτούλες τα μικρά μας, ούτε και τα μεγάλα έδωσαν κανένα φιλί από εκείνα που χρωστάνε και με φειδώ μοιράζουν πια.

Σήμερα θα ήταν μια μέρα όπως οι άλλες, με εργασία, με δουλειές, με μαγείρεμα, με φασίνα, με μαθήματα, με άγχος, με κάποιο ραντεβού με γιατρό, με προγράμματα για την επόμενη εβδομάδα, με χρήματα που δεν φτάνουν, με φωνές μπορεί και καυγάδες, με απορίες…

Απορία γιατί τα πράγματα δεν είναι ποτέ πιο απλά, πιο ήπια, λιγότερα απαιτητικά.

Σήμερα όμως, θα είναι και μια μέρα που θα κλείσει πάλι με αγκαλιά κι ένα φιλί που θα το κλέψεις με το έτσι θέλω. Ίσως κι ένα βιβλίο να το διαβάσουμε παρέα και να παίξουμε με τα κουκλάκια μας λίγο και να θεωρήσουμε ότι ο κακός ο κόσμος θα μείνει απ’ έξω από την αγκαλιά μας και ο καλός ο κόσμος θα μας σκέφτεται και θα μας αγαπάει κι αυτός.

Και θα στείλουμε και μια σκέψη παραπάνω και στις δικές μας τις μανούλες που μπορεί να είναι μακριά ή κι ακόμη πιο μακριά, τόσο που μόνο η ψυχή μας μπορεί να τις φτάσει.

Χρόνια πολλά.

Γεωργία.